बिहीवार, २९ कार्तिक, २०७५ (Thu, 15 November, 2018)
विचार
Dec 03, 2015
अर्को जनविद्रोह र दुर्घटना हुनसक्छ
बिहीवार, मंसिर १७, २०७२
अव मधेसी मोर्चाका कार्यकर्ता सीमा पारि पुगेर नेपाली सुरक्षाकर्मीमाथि पेट्रोल वामवारी गर्न थाले । यो त अति भयो । यो आन्दोलन होइन, युद्ध नै भयो । युद्धको जवाफ युद्धनीतिबाटै दिनुपर्ने हो, ओली नेतृत्वको सरकार भद्रो हेरेर बसिरहेको छ ।

भारत निरन्तर नेपालमाथि मानसिक दबाब र दासता लादिरहेको छ । कक्षा ९ को नेपाली कोर्सबुकमा स्वामी विवेकानन्दको जीवनी राखिएको छ र ग्रेटर नेपाल अभियन्ताहरुले त्यो पाठ्यपुस्तकमा बलभद्र कुवर, भीमसेन थापा अथवा खप्तडबाबाको शूरवीरता अथवा विचार किन राखिएन भनेर प्रश्न उठाएका छन् । पहिले जन गण मन राष्ट्रियगान भनेर पढाइन्थ्यो, अहिले पनि भारतीय बोर्डका पाठ्यपुस्तकमा भारतकै प्रशस्ती पढाइन्छ । पूर्णविराम लागेको छैन भारतीय विचार लाद्नेक्रम । शिक्षा, स्वास्थ्य, खानेपानी, कृषि, वन, उर्जा, सामाजिक क्षेत्र जताततै नेपालको विकासको साझेदारको आवरणमा भारतीय आर्थिक सहयोगका झण्डै ७ हजार योजनाहरु चलिरहेका छन् ।

ब्राजिलपछिको दोस्रो जलस्रोतको धनी मुलुक नेपालका ४० जिल्लामा पिउने पानीका योजना भारतीय सहयोगमा चलिरहेका छन् । ३ सय मेगावाट विद्युत भारतबाटै ल्याइएको छ र नेपालका ठूला खोलाको लाइसेन्स भारतीयको झोलामा बन्दछन् । यो त्यही भारत हो, जसले महात्मा गान्धी, सिल्भर जुब्ली, गोल्डेन जुब्ली, कोअपरेशन, फेलोसिपका नाममा प्रत्येक वर्ष हजारौं स्कलरशीपमा भारत पढ्न पठाउँछ । आँखा जसले देश हेर्नुपथ्र्यो, आँखाका विरामीहरुलाई भारतले विशेष योजना चलाइरहेको छ भने नून, जो प्रत्येक पल हाम्रो शरीरका लागि अत्यावश्यक मिनरल हो, त्यो नूनको आपूर्तिका लागि भारतले सबैभन्दा ठूलो आर्थिक सहयोग उपलव्ध गराइरहेको छ ।

नमकको सोझो चिताउने जात नेपालीलाई नून ख्वाउने भारतले यतिखेर नाकावन्दी गरेर जिल ख्वाइरहेको छ । अर्थात भारत नेपाललाई अघोषित प्रान्तकै रुपमा राख्न चाहन्छ । फिजीकै स्तरमा झार्न चाहन्छ । मदन भण्डारी देशभक्त भएर निस्किए, उनलाई रहस्यमय दुर्घटनामा मारियो । राजा वीरेन्द्रले शान्तिक्षेत्र घोषणा गरे, सार्क स्थापनामा मुख्य भूमिका निर्वाह गरे । चीनबाट हतियार ल्याउने साहस गरे । दरवार हत्याकाण्ड मच्चाइयो । राजा ज्ञानेन्द्रले सार्कमा चीनलाई भित्र्याउने अगुवाई के गरेका थिए, राजतन्त्र नै सखाप पारियो ।

असोज ३ गते संविधानसभाले नेपालको संविधान २०७२ जारी ग¥यो । भारतले विदेश सचिव पठाएर केही दिन रोक्न आदेश दिएको थियो, त्यो आदेशलाई ठूला दलले मानेनन् र अघि बढे । लौ बित्यास प¥यो, हामीले भनेको नेपाली नेताले मानेनन्, यिनको पखेंटा नकाटी भएन भनेर भारतले मधेस आन्दोलन चर्काइदियो र अघोषित रुपमा नेपालमाथि नाकावन्दी नै गरिदियो । एकातिर भूकम्पको विपत्ति, त्यसमाथि भूपरिबेष्ठित मुलुकमा भारतीय नाकावन्दीबाट सिर्जना भयो– महाविपत्ति ।

असोज ४ गते देखिको भारतीय नाकावन्दीले नेपाली जनजीवन र राष्ट्रिय जीवन अस्तव्यस्त भइसकेको छ । सयदिनभन्दा बढीको मधेस आन्दोलनले राष्ट्रिय जीवनरेखा नै मर्किसकेको छ । स्थिति यतिसम्म पीडादायी बनिसक्यो कि अस्पतालका रोगीले उपचार समेत पाउन छाडेका छन् । नेपालमा मानवीय संकट सुरु भइसकेको छ ।

यस्तै हालत थियो १९७१ मा पाकिस्तानको । भारत–पाकिस्तानको युद्धमा पाकिस्तानले युद्ध हा¥यो, पाकिस्तान टुक्रिएर बंगलादेश बन्यो । त्यसपछि पाकिस्तानी प्रधानमन्त्री जुल्फिकर अलि भुट्टोले देशवासीका नाममा सन्देश जारी गरे– पाकिस्तानले बरु घाँस खान्छ,परमालु बम बनाउँछ, बनाउँछ । प्रधानमन्त्री भुट्टोको त्यो प्रतिज्ञा १९९७ मा पूरा भयो । आज पाकिस्तान भारतका कुनै पनि हैकमवादविरुद्ध इटको जवाफ पत्थरले दिने ताकत राख्छ ।

चीनले १९९६ मा ताइवानविरुद्ध नाकावन्दी लगाएको थियो । यही नोभेम्बर ७ (कात्तिक २१ गते) चीनका राष्ट्रपति सी जिनपिङले ६० वर्षपछि पहिलोपल्ट ताइवानी राष्ट्रपति मा यिङ जोसँग हातमात्र मिलाएनन्, हामी एउटै परिवारका सदस्य भनेर आत्मियता देखाए । अर्थात नाकावन्दीले केही नहुने रहेछ भनेर चीन ताइवानसँग नजिकिएको छ । भाइचाराको तहमा उत्रिएको छ ।

तर, आन्तरिक आन्दोलन र नाटोको नाकावन्दीको धक्काले युगोस्लाभिया केही वर्षमै बोस्निया हर्जगोविना, क्रोसिया, मेसेडोनिया, मोन्टेनेग्रो, सर्बिया, स्लोभानियाका रुपमा ६ टुक्रा भयो । अहिले नेपालमा सुरु भएको क्षेत्रीय, जातीय, धार्मिक द्वन्द्वले युगोस्लाभियामाथिको त्यही नाकावन्दीको असरको कसरले छुने हो कि भन्ने खतरा अनुभव भइरहेको छ । खासगरी हिमाल र पहाड छुट्याएर मधेसमात्रको प्रदेश हुनुपर्ने र मधेस प्रदेशले स्वायत्त र आत्मनिर्णयको अधिकार पाउनुपर्ने मागसहितको मधेसी मोर्चाको आन्दोलन र त्यो आन्दोलनलाई खुला सीमा भएको भारतले साम, दाम, दण्ड, भेदसहितको नाकावन्दीको सहयोगका कारणले पनि नेपालभित्र मृत्युको घण्टाको आवाज सुनिन थालेको हो ।

निरंकूश मृत्युलाई जितेर लोकतन्त्रको जीवन ल्यायौं भन्ने हाम्रा नेताहरुलाई जनताले विश्वास गरेका थिए । त्यही विश्वासको जग हो अहिलेको संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र नेपाल । तर, त्यो जग भत्काउने, लोकतान्त्रिक घर भास्ने र मास्ने काम यिनै नेताबाट भयो । लोकतन्त्रलाई नेतातन्त्र, तस्करतन्त्र, माफियातन्त्र, जातितन्त्र, भेग र भाषातन्त्र, धर्मतन्त्र बनाएर शान्तिलाई द्वन्द्वतन्त्रमा बदल्ने काम यिनैले गरेका हुन् । एकजना नेता राजनेता बन्न सकेनन्, एकजना नेता जनताले विश्वास गर्नलायक अथवा सम्मानप्राप्त स्थानमा देखिदैनन् । किन ? किनभने यिनको मुखमा राम राम, व्यवहारमा छुरा देखियो । यिनीहरु लोकतन्त्र होइन, स्वार्थतन्त्रलाई मलजल गरिरहेका छन् । तीनवटा उदाहरण काफी छ– भूकम्प गएको ८ महिना भयो, न प्राधिकरण बन्यो, न भूकम्पपीडितले राहत पाए । संविधान बन्यो, संविधानले ५४ जनाको रगत पिइसक्यो, अझै राजनीतिक सहमति बन्न सकेन । संविधान डढेलो सल्कने सलाईको काँटी पो साबित भयो । म केही गरेर देखाउँछु भन्थे केपी ओली, उनको बोली पानीभित्र हावा छाडेजस्तो मात्र भयो । नेपाली जनमानसमा घृणाभाव समुद्रजस्तै उर्लदै छ, त्यो घृणा भारतप्रतिमात्र छैन, अकर्मण्य नेताहरुप्रति पनि उत्तिकै छ । यिनको राष्ट्रवाद चरित्रगत होइन भन्ने जनताले राम्ररी बुझेका छन् ।

सिंगानपुरलाई सिंगापुर बनाउने लीक्वान युको आवश्यकता छ नेपाललाई । रछ्यानको भात टिपेर खाने जनतालाई सम्पन्न बनाउने कोरियाली पार्क चुङ हीको खाँचो छ नेपाललाई । स्रोत, साधनको कमी छैन, प्रकृतिको बरदान नै हो नेपाल तर देशका लागि केही गर्छु भन्ने बलियो इच्छाशक्ति भएको नेता चाहिएको छ नेपाललाई । आँखाले प्रष्ट देखिएको छ– प्रत्येक दिन युवाशक्ति विदेशीने लस्कर बढ्दैछ, ब्रेन ड्रेनको निरन्तरता पनि जारी छ । स्वदेशमा विदेशीको चाप बढ्दैछ, नेपाली त्यही विदेशी चापको धापमा पर्दै र फस्दै गइरहेको छ । सिङ्गो नेपाललाई साबुत नेपालका रुपमा उद्धार गर्नसक्ने सोच, दृष्टि र कर्म पटक्कै छैन ।एउटै नजारा छ ः भारतले नाकावन्दी ग¥यो, भारत अमानवीय भयो ।

भारतले नाकावन्दी २०२७ र २०४५ सालमा पनि लगाएकै हो । हामीले किन भारतले पटक पटक यस्तो बारणावत धराप प्रकरण प्रकरण दोहो¥याउँछ भनेर निस्कने वैकल्पिक मार्ग खनेनौं । तिर्खा लागेपछि इनार खन्ने कथा बन्यौं ? १९५० पछि निरन्तर भारतले नेपाली सीमा मिचिरहेको छ, अतिक्रमण जारी राखेको छ । दशगजामा राजमार्ग निर्माण गरेको छ, बाँध पुलपुलेसा बनाएको छ, नेपाली भूभागमा भारतीय बस्ती बसालेको छ, ६५ ठाउँका नेपाली जग्गामा भारतीयको कब्जा छ, कालापानी त पुरानो कुरा, लिपुलेकमा भारत–चीनले व्यापार गर्ने भइसके । हिजैमात्र पशुपतिनगरमा नेपाली क्षेत्रभित्र चौकी बनायो र अहिले पनि भारतीय क्षेत्रबाट नेपाली इलाकामा पेट्रोल वमसमेत हान्ने छुट दिएको छ । र, स्रोत भन्छ ः एसएसवीको साथै मुख्य नाकाहरुमा भारतले सेना नै खटाएको छ ।

भारतको हस्तक्षेप युद्धको तैयारी जस्तो छ । हामी संसदमा उपसचिव स्तरको भारतीय राजदूतलाई देश निकाला गर भनेर नाराबाजी गरिरहेका छौं । संसद देशको संकट निवारणका लागि उपाय खोज्ने थलो हो कि राजदूत निकाल भनेर नाराबाजी गरेर संसद नै बन्द गराउने थलो ? देशका संकटका बारेमा अँध्यारा कोठाभित्र मात्र हुन्छन् वार्लालाप । देश गम्भीर संकटमा फस्यो भनेर नेपाली सेनालेसमेत विशेष अन्तरक्रिया गरिसकेको डरलाग्दो स्थितिमा संसदको बैठक चल्नै सक्दैन, चल्नै दिइदैन र त्यहाँ कुनै छलफल नै हुँदैन । यो संसद हो कि गल्लीमा सान्चा पहलमानी खेल्ने थलो ?

नेपाल शान्ति, सुरक्षा, विकास, स्थिरता र प्रगतिमा धेरै पछाडि परिसक्यो । रङरुट सिपाहीलाई एके ४७ अत्याधुनिक हतियार दिनु र नेपाली नेताले लोकतन्त्र चलाउनु उस्तै उस्तै भएको छ । कुराले ठिक्क, कार्य निष्पट्ट । तीखो र चर्को भाषण, मीठो र स्वादिलो चुट्किला । लोकतन्त्र लगनपछिको पोते होला है ?

अफगानिस्तान अस्थिरताले ग्रस्त छ । युरोपलाई आइएसआइएसले गाँजिसकेको छ । जातीय युद्धले विश्वलाई हिंसाको नयाँ चरणमा प्रवेश गराइसक्यो । प्रजातन्त्र संकटमा पर्दै गएको छ । नेपालको शिशु प्रजातन्त्रमा राष्ट्रपति, उपराष्ट्रपति, सभामुख, प्रधानमन्त्री, गृह र ३ उपप्रधानमन्त्री वामपन्थी धारका छन् । यिनले जनयुद्धको पहिलो मिसन पूरा भयो भनेर हर्षोल्लास मनाइरहदा प्रजातन्त्रवाद नै झस्कन पुगेको छ । जनयुद्ध र त्यसको परिणाममा पूर्णविराम लाग्न बाँकी छ, शान्तिको स्थापना र संविधानको कार्यान्वयन भएकै छैन । यो स्थितिमा हिंसाको आगो बलिसक्यो, यो सल्कियो र फैलियो भने नेपाल नाइजेरिया बन्न बेर छैन । स्मरणरहोस्, ३ प्रदेशबाट सुरु भएको नाइजेरियामा ३६ प्रदेश बिनसक्यो, नाइजेरिया अस्थिरता रोकेर निर्माणको अध्यायमा उक्लनै सकेको छैन ।

नेपालको स्थिति अझै काबुबाहिर गइसकेको छैन । राज्य र राजनीतिक बर्गले होस गर्ने र विवेक पु¥याएर राष्ट्रिय धर्मप्रति संवेदनशील हुने हो भने अझै पनि नयाँ नेपाल बनाउने सम्भाबना प्रचूर छ । देशलाई नयाँ संकटबाट निकालेर भाइचारामा स्थापित गर्न सकिन्छ । मात्र १ सय २६ जातिको विविधिकरणलाई विशेषताका रुपमा ग्रहण गर्ने राजनीतिक एकताको हुनुपर्छ । राष्ट्रिय स्वार्थलाई पार्टीगत स्वार्थमा प्रयोग गर्ने निन्दनीय काम रोकिनुपर्छ । आफूले लुट्न पाउनुलाई लोकतान्त्रिक विकास भन्ने भ्रम त्याग्नुपर्छ । अन्यथा निराश जनमानसले बिद्रोह गर्नसक्छ, मुलुक अर्को दुर्घटनाको सिकार बन्नेछ ।





 


प्रतिक्रिया पठाउनुस्
नाम
ईमेल
ठेगाना
प्रतिक्रिया
क्याप्चा   [Reload Image]
 
 

प्रतिक्रियाहरु



अरु समाचारहरु


कम्पनी रजिष्टार कार्यालय दर्ता नम्बर : ८४०५६/०६७/०६८
 
 
Old Baneshwor, Kathmandu, Nepal
+ 9 7 7 - 9 8 5 1 0 4 6 8 8 6
newvisionpoint@gmail.com


        E-mail: akhabartimes@gmail.com

अनलाईन सञ्चारमाध्यम दर्ता प्रमाण-पत्र नं. ३७३/०७३-०७४
न्यू भिजन प्वाइन्ट प्रा.लि.द्वारा सञ्चालित
info@akhabarnepal.com, news@akhabarnepal.com

सुबास मुखिया सुनुवार (SUBAS Kumar Sunuwar)
अध्यक्ष/सम्पादक (President/Editor)
Hemanta Gautam (Managing Director)

Desk Editor Team
Laxmi Kishori Parajuli, Ashok Siwakoti,
Yogendra Chaulagain, Mahesh Kumar Sunuwar, 
Subash Chamling Rai, 
Balkrishna Karmacharya, 
Milan Gurung,
Promise Gurung, Karna Bahadur Ghale,
Sangita Tamang, Rohini Chhetri,
Pawan Kumar Tamang, Mira Tamang Yonjan