बिहीवार, १० जेष्ठ, २०७५ (Thu, 24 May, 2018)
विचार
Aug 02, 2016
प्रचण्ड सरकार बनेपछि के हुन्छ ?
मंगलवार, श्रावन १८, २०७३
प्रचण्ड नेतृत्वको सरकार बन्ने तरखर सुरु भइसक्यो । नेपाली कांग्रेसले समर्थन गरेकाले बहुमतीय सरकार बनाउने अवसर मिलेको हो । मधेसी मोर्चा, जनजातिसहितका संघीय गठनबन्धनले समेत आफ्ना मागहरुमा लचक अपनाउने र पूरा गर्ने प्रत्याभूति दिने हो भने सरकारमा सामेल हुनसक्ने भनिसकेका छन् ।

त्यसो त मोर्चाले ओली सरकार ढाल्न अविश्वासको प्रस्ताव दर्ता हुनासाथ साथ दिने बताइसकेका हुन् । अव हेर्नु यत्ति छ कि कांग्रेस माओवादीले ओली सरकाद्वारा राज्यदमन गरेर मारिएकालाई क्षतिपूर्ति, बिरामीको उपचार, मुद्दा फिर्ता र पक्राउ परेकालाई रिहा गर्ने त निश्चित छ, मधेसी मागअनुसारको मधेसमा एक वा दुई प्रदेश कसरी दिनेछन् ?

सरकार परिवर्तनको रन्कोसँगै २०६३ सालको जनआन्दोलनदेखिका सम्झना हुन थालेको छ । मूल्यांकन सुरु भएको छ । जुन जोगी आए पनि कानै चिरिएका देखेर सरकार परिवर्तनप्रति जनताको खासै उत्साह भने देखिदैन । तर, सिंगो मधेस र जनजातिमाथि वार्ता भन्दा दमन नीति जुन ओली सरकारले अपनायो, त्यो स्थितिप्रति अव ब्रेक लाग्नेछ र वार्ता र संवादको वातावरणबाटै समस्याहरको निकास निकालिने छ ।

२०६३ को जनआन्दोलनबाट व्यवस्था परिवर्तन भयो । व्यवस्था परिवर्तनसँगै सरकार परिवर्तनको श्रृंखला पनि निरन्तर जारी छ । जनआन्दोलनले खोजेको जनताको जनजीवनको परिवर्तन थियो कि निरन्तरको सरकार परिवर्तन ? ११ वर्षमा ९ पटक सत्ता परिवर्तन भयो । आलोपालो सत्ता परिवर्तनले नेताहरुलाई रमाइलो भएको होला, जनताको जीवनयापन भने झन झन कष्टकर बन्दै गएको छ । यसकारण प्रश्न उठेको छ– जनआन्दोलनपछिको नवौं प्रधानमन्त्रीको रुपमा दोस्रोपटक प्रचण्ड सरकार बनेपछि के हुन्छ ?

जनता मालिक हुने गणतन्त्रात्मक संघीय लोकतान्त्रिक प्रणाली साँच्चै मजबुत हुन्छ ? अहिलेसम्म लोकानुभूति हुन नसकेको लोकतन्त्र गणात्मक, गुणात्मक र गनाउने गन्ध सुगन्धमय हुन्छ ? जनताको थाप्लोमा थोपरिएको रोग, भोक, शोक र निरन्तरको राजनीतिक नौटंकीको अन्त्य हुन्छ ? विश्वजगतमा कहीँ कतै नदेखिएको दलतन्त्र, नेतातन्त्र, गुटतन्त्र र सिण्डिकेटतन्त्रको अनौठो र अनिष्टकारी लोकतान्त्रिक चरित्रमा सुधार आउँछ ?

जनआन्दोलनपछि आफैले अन्तरिम संविधान लेखेर ६ सय १ को संविधानसभा निर्माण गरेका हुन् र त्यही संविधानसभा वर्तमान संसद हो । एक से एक लोकनेता, लोकनेतृले फुर्सद लिएर दोस्रो संविधानसभाको निर्वाचन समेत गरेर संविधान लेखे तर फास्टट्रय्राकबाट संविधान जारी गर्नुपरेको वाध्यात्मक लोकव्यवस्था हो यो । ६ सय १ बस्ने संसदबाट उद्घोष भएको थियो– यो संविधानबाट लोकतान्त्रिक नेपाल सुन्दर, शान्त र समृद्ध नेपाल बन्छ । तर संविधान अँध्यारोको दियालो पनि बनेन, नयाँ आलोक कतै देखिएन । असोज ३ गते जारी गरिएको संविधान वर्षदिन हुँदा पनि सत्ता र संसदकै वरिपरि घुमिरहेको छ, संविधान जनजीवनमा आउन सकेन, छाउन सकेन ।

खास्साको संविधान आयो भनियो, वर्षे भेलले बाढी पहिरोले गरेको नोक्सानीझैं संविधानले नोक्सानमात्र गरिरहेको छ । सबैभन्दा ठूलो नोक्सान ठूला पार्टीका ठूला नेताहरुको सत्तापिपासुपन बढाएर नेतृत्व तहको नैतिक पतनमार्ग प्रशस्त गरेको छ । विधि नूतन भएर के गर्नु, आचरण पुरातन भएपछि । नीति बन्यो, नेतृत्व विकास भएकै छैन । नेतृत्वबिनाको वचतवद्धता, प्रतिवद्धता कसरी फलाफल हुन्छ ? लोकतन्त्र लोकहितका लागि हो तर यहाँ नेता र पार्टीहितमात्र भइरहेको छ । यो नकारात्मक नेतृत्वले कोर्ने संघीयत¬ाको सीमा, बाँध्ने पहिचानको बिधि, गणतन्त्रको नारा र हिन्दूधर्मको किनाराले कस्तो रुपरङ, रस गन्ध प्रवाहित गर्ला ? प्रकृति, प्रशासन र राजनीतिले ल्याएको आपतविपत सहन गर्दै गहभरि आँसु लिएर मरिरहेका लोकको खुशी खोज्ने प्रयास कहीँ कतै कसैले गरिरहेको अनुभूति गर्ने ठाउँ नै छैन । अनि प्रश्न उठेको छ– प्रचण्ड नेतृत्वको सरकार बन्ने निश्चित छ, प्रचण्ड आएपछि के हुन्छ ?

राजतन्त्र फालेपछि लोकतन्त्रले उज्यालो छर्छ भन्नेहरु नेतृत्वतहमै छन् । जनताले तिनलाई सत्ताको बा¬गडोर दिइरहेकै छन् । तिनले थाइलेण्ड, जापान, बेलायतमा राजतन्त्र भए पनि विकास कसरी भयो ? खाडी मुलुकहरुमा बादशाहको शासनले कसरी विकास गरे ? यी प्रश्नहरुबारे लोकतान्त्रिक नेताहरुको जवाफ के छ ? अव तिनले बोल्नुपर्छ । कि¬नकि नेता बदलिए, आचरण बदलि¬एन । व्यवस्था बदलियो, व्यवहार बदलिएन । खोट प्रणालीमा होइन, नेतृत्वमा छ । दोष नीति, निष्ठा र नैतिकताविहीनतामा छ । समस्या नेताहरुको सोचमा छ ।

संक्रमणकालीन स्थितिमा सत्ता परिवर्तन गर्नु परे कसरी गर्ने भन्नेसम्मको सोच संविधान निर्माताले राख्न सकेको देखिएन र अहिले बाधा अड्काउ फुकाउन सरकारले सिफारिस र राष्ट्रपतिले फर्मान जारी गर्नुप¥यो । यति सानो कुरामा सोच्न नसक्ने नेताहरुले राष्ट्रिय एकता, सम्पन्नता र बिधियुक्त प्रणाली कसरी कमाण्ड गर्न सक्लान् ?

जनता मिलेर शासन गर, सहमतिको संस्कार विकास गर भनेर जनादेश दिदै जाने र पार्टीहरु एकदोस्रालाई पछार्न पहलमानी देखाएर जनबललाई भ्रष्टाचारको मल बनाइरहने ? यो निरन्तरताकै बहावमा निरन्तर सरकार परिवर्तन भइरहने ?

०६३ सालको परिवर्तनपछिको ११ वर्षको निचोड भनेको केही टाउको नेताको लाउके पारामात्र हो । लोकतान्त्रिक पद्धति यिनै टाउके नेताको साँघुरो, अँध्यारो र अधमरो सुरुङ्गी निर्णयमा सिमित छ । लोकको मन, मत, माग मुताविकको शासन, प्रशासन स्थापित हुनै नसक्ने पनि लोकतन्त्र हुन्छ र ? लोकतान्त्रिक बाजा बजेको छ, रम्ने रमाउने लोक देखिदैनन् । रिति छ, रित छैन, बिधि छ पा¬लना हुँदैन । प्रावधान छन्, प्रावधानको शोभाश्रृंगार, उल्लास र उपादेयता हुनसक्दैन । यो कस्तो लोकतन्त्र हो, लोकले खुशी हुने हकसम्म पनि नपाउने ? यसकारण प्रश्न उठेको छ– प्रचण्ड हातमा सत्ताको कमान आ¬एपछि के हुन्छ ?

घरमा चर परेपछि वर्षातको पानी पस्छ र पानी पस्दापस्दा घर नै ढालि¬दिन्छ । पञ्चायतको चर भ्रष्टाचार थियो, स्वतन्त्रतामाथिको नियन्त्रण थियो । त्यही चरबाट असन्तुष्टि विचार छि¥यो, र पञ्चायत ढल्यो । बहुदल आयो तर बहुदलको चर नेतृत्वको हानाथाप, भ्रष्टाचार, व्यक्ति¬वाद र गतिहीनता भयो र त्यही चरले बहुदललाई लोकतन्त्रको नयाँ जन्म लिनबाध्य पारिदियो । लोकतन्त्रमा पनि चर परेको छ । बहुदलीय अभिषाप सरुवा भएर लोकतन्त्रको चर बनेका छन् । लोकको अपेक्षा उपेक्षा गर्ने थप चर परेका छन् । गैरजिम्मेवारी, असक्षमता, अकर्मण्यता र नैतिकपतन लोकतन्त्रका सबैभन्दा ठूला ठूला चर हुन् । अहिलेसम्म लोकतन्त्र साबुत छ तर लोकको विश्वास व्यापक रुपमा घटिसकेको स्थिति छ । नेतृत्वको स्तर र देश विकासको स्तर दुबै घट्दोक्रममा छन् । गफ चुट्ने, भाषण फुक्ने, हल्लाखल्¬ला गर्ने स्वतन्त्रता र मौलिक हक पर्याप्त छ तर व्यवहारमा ती हक राजनीतिक प्रभावका बन्दी बनेका छन् । नेताहरु फुट्छन्, जुट्छन, लुट्छन्, लड्छन्, उठ्छन्, जनता उठाउने र देश विकास गर्नेतिर कसैको ध्यान छैन । पालिसे कुरामा पि¬पलपाते नेतृत्व दिनहुँ चिप्लिरहेको छ । यस्तैमा रम्ने रमाउने लोकनेतृत्व जनघृणाका पात्र बनेका छन् । कुनै नेता राजनेता बन्नै सकेनन् ।

कम्युनिष्ट केन्द्र खोल्छु भन्ने प्रचण्ड एउटा कम्युनिष्ट एमालेलाई सिंहदरवारको भीरबाट घचेटेर अघि बढेको छ । जनआन्दोलनपछि छैठौं सरकारको नेतृत्व गर्ने अवसर छोपेका छन् कमरेड प्रचण्डले । यो उनको सिंहदरवार छिर्ने दोस्रो कार्यकाल हुनेछ । यिनको सत्ता चलाउने ढाँचा कम्युनिष्ट एकतन्त्रीय शैलीमा होइन, संविधान निर्देशित हुनुपर्छ । प्रचण्डको कमरेडी आँखाले बोकाको टाउको देखाएर बाख्रीको मासु बेच्ने थलो देख्नुहुन्न संसदलाई । लोकतान्त्रिकरणको नारामा आफूलाई हेलिसकेका प्रचण्डले यथार्थ परिवर्तनको संवाहक बन्ने कि नबन्ने ? यद्यपि प्रधानमन्त्री केपी अ‍ोलीविरुद्ध अविश्वासको प्रस्ताव राख्दा प्रचण्डले राजनीति भनेको सम्भाबनाको खेल हो भनेर अपरिपक्व र अपाच्य अभिव्यक्ति दिएकै हुन्, नैतिक लक्ष्मणरेखा नाघेकै हुन्, सैद्धान्तिक विचलन देखाएकै हुन् तथापि समयले मौका दिएको छ सुध्रिन र लोकको पक्षमा पहाड बनेर उभिन । प्रचण्ड खरो रुपमा उत्रेलान् कि जनयुद्धकालीन अमानवीय र अन्तर्राष्ट्रिय जगतले दण्डहीनता स्वीकार्य छैन भनेका आफू र आफ्ना सहयोगीहरुका अपराधहरु, रगतपच्छे हातहरु पखाल्ने बाइसधाराका रुपमा सत्ताको यो कार्यकालको उपयोग मात्र गर्ने दुस्प्रयास गर्लान् ?

अव प्रचण्डले भन्नैपर्छ– संविध¬ानमा सुधार हुन्छ, सुधार देखिन्छ । विधिमा बसिन्छ, शासन प्रशासन वि¬िधमा राखिन्छ । अस्थिरता सकियो, स्थिरता निर्माण गरिन्छ । राज्यको कार्यक्षमता बढँइन्छ, सुशासन देखाइन्छ । देशको हितमा, शान्ति र विकासका लागि जस्तोसुकै अप्रिय निर्णय गर्नुपरे पनि गरिन्छ । राजनीति आचारविचारमा, आदर आदर्शमा, नीति र निष्ठामा, लोकलज्जा र नैतिकतामा कायम हुनेछ ।

भन्न सक्छन् प्रचण्डले कि आइन्दा सत्ता करिडरमा चहलपहल गर्ने, पार्टी र प्रशासन निकटका स्वनामधन्यत¬ाका धनीमानीहरुको ढलीमली अव हुनेछैन । प्रशासन र पहुँचवाला, पार्टी र कार्यकर्ताको भोगविलास, आमोदप्रमोदमा लिप्त भइसकेको राज¬नीतिलाई चोख्याइनेछ । जनताप्रतिको जिम्मेवारीबाट राज्य र राजनीति पलायन हुनेछैन । जनअपेक्षा नै राजनीतिक धर्म हो, यो धर्मबाट च्यूत हुनेछैनौं । जनरञ्जनमा ध्यान दिन्छु, राजनीतिक मनोरञ्जन देखाइनेछैन । अन्याय भयो भनेर जनताले लडीबुडी गरेर अव रोइरहनुपर्दैन । लोकसरकारले लोकको गोठालो भएर जन अपेक्षाको परिपूर्ति र सम्पन्नताको लागि अव व्यवहारमै कृतसंकल्पित रुपमा काम गर्नेछ । प्रचण्ड सरकार बन्दा लाजिम्पाट र पेरिसडाँडा होइन, देशका डाँडाकाँडा, हिमालतराई सबैतिर खुशीयाली ल्याइनेछ ।

प्रचण्डको सिंहदरवार यात्रा राज¬नीतिक तीर्थयात्रा बनोस् भन्ने कामना सबैतिर सुनिन्छ । प्रचण्डसत्ताको जग भागशान्तिमा छ, देश शान्ति होला कि नहोला ? प्रचण्ड आएपछि के होला ?

कुरोको चुरो प्रचण्ड सरकारले लिने नीति र गर्ने निर्णयमा भर पर्छन् । आइन्दा जनविरोधी र अहिलेसम्म भए देखिएका गल्ती कमजोरी दोहोरिनु हुन्न । भाषणमा देशभक्ति होइन, जनताको जीवनमा देशभक्ति देखिनुपर्छ । जनताको जीवनचक्र जति सहज भयो, त्यत्ति नै देशभक्ति मजबुत हुनेछ । – गोरखा एक्सप्रेसबाट





 


प्रतिक्रिया पठाउनुस्
नाम
ईमेल
ठेगाना
प्रतिक्रिया
क्याप्चा   [Reload Image]
 
 

प्रतिक्रियाहरु



अरु समाचारहरु


कम्पनी रजिष्टार कार्यालय दर्ता नम्बर : ८४०५६/०६७/०६८
 
 
Old Baneshwor, Kathmandu, Nepal
+ 9 7 7 - 9 8 5 1 0 4 6 8 8 6
newvisionpoint@gmail.com

        E-mail:
 akhabartimes@gmail.com


अनलाईन सञ्चारमाध्यम दर्ता प्रमाण-पत्र नं. ३७३/०७३-०७४
न्यू भिजन प्वाइन्ट प्रा.लि.द्वारा सञ्चालित
info@akhabarnepal.com, news@akhabarnepal.com

सुबास मुखिया सुनुवार (SUBAS Kumar Sunuwar)
अध्यक्ष/सम्पादक (President/Editor)
Hemanta Gautam
(Director)
Editor Team
Mahesh Kumar Sunuwar, Ashok Siwakoti,
Yogendra Chaulagain, Pawan Kumar Tamang,
Ranika Rai Sunuwar, Laxmi Kishori Parajuli, 
Balkrishna Karmacharya, Dilman Gurung, Rita Gurung,
Kiran Gurung, Janga Bahadur Bomjan, 
Sangam Gurung, Chandra Bahadur Ghale